Cerpen Bahasa Using Banyuwangi, Judul: Belabur
- Istimewa/ VIVA Banyuwangi
Mbok Saniyah jenggirat metu. Deleng buri umahe magih durung ana banyu mili.
Taping wis akeh uwong ring dhuwure sasak kulon umahe. Kepingin weruh gedhene banyu belabur.
Lamat-lamat banyu belabur mangkat teka.
Banyu kang mili cilik lan kening berubah dadi ketuh lan saya gedhe-gedhekaken.
Banyu saya suwi saya munggah. Mbok Saniyah bingung kerana nang umah dhewekan.
Lakine magih megawe nyithak bata. Adoh saka umahe.
Mbok Jum lan kang Saleh lakine gupuh ngabani Mbok Saniyah makene ngetokaken barang-barang kang ana ring jero umahe.
Kerana dideleng banyu wis mangkat munggah.
Dhung dideleng lakune, banyu belabur iku nggerus lemah buri umahe mbok Saniyah.
Kadine umah iku musti kegowo banyu belabur.
“Ayo kang, cepet dijunjung mesin jahit iki. Tembok buri iki kaya arep rontog.” Ucape mbok Jum ambi nggotong mesin jahit keloron ambi kang lanang.
Mbok Saniyah mung bisa berebes banyu mata ambi nyawang umahe kang wis diiteri banyu belabur.
“Keretek… keretek… bluuung.” Tembok buri umahe rontog kegerus bayu belabur.
“Ya Allah… Ya Allah…” jerita uwong-uwong kang padha dhileng kahanan iku. Mbok Saniyah kang meteng wolung ulan mangkat lemes.
Lakine teka melayu kepungun-pungun saka kadhohan. Sakal mondhong rabine.
“Kang, umahe kang. Umahe.” “Iyo dhik. Menengo wis. Menengo.” Sing kari suwi, belabur wis mangkat sudho. Banyu wis mudun.
Umah junjungan katon padhang. Tembok buri rontog kegawa banyu.
